myśli o bezpowrotnym co chwile otrzeźwiają w policzek.  Zatrute teraźniejszością głosy podpowiadają:  nie pozostań w  nostalgicznie biernym miejscu, przecież chodzi o podanie czasu i miejsca, po prostu pisz. dobra ok. piszę, nagle zwykły komunikat przeistacza się w trudny do zrozumienia polski esej, okey start raz jeszcze..porzucam infantylnie uduchowioną retorykę i piszę.. kasuję, piszę nieco inaczej, postanawiam raz jeszcze. babski umysłowy egzotyzm, a żeby było inaczej, że niby jestem na w pół wzniesionym aniołem. potem czytam a ogarniający mnie wstyd generuje ciepło, to dobrze bo w sumie jeszcze nie grzeją.

Cudnie zadziwia kwitnąca bezustannie od kilku lat znajomość.

głównie w umyśle.